|
||
| Sonunda bu da oldu. PKK’lı teröristlerin propagandalarını, düğün alayının seyir defteri gibi yazdılar... Terörle varılan yeri merak edenlere esefle sunulur: Teröriste terörist demek yasak! İnanmıyorsanız, elinize bir mercek alın, satır satır okuyun gazeteleri. Sağdan sola, soldan sağa, yukardan aşağı. Demokratik açılımcıların faşizan sindirme yöntemlerinden ürkenler akrostişe başvurmuşlardır belki. Ama bulamazsınız. “PKK’lı” demişler. O da tırnak içinde. Yani onu bile dememişler aslında. Tuttuğu takıma göre mi, doğduğu şehre göre mi, üye olduğu derneğe göre mi, taşıdığı virüse göre mi, neye göre “PKK’lı” bunlar? Akıttıkları kana, döşedikleri mayınlara, kurdukları pusulara, sebep oldukları gözyaşlarına göre değil mi? Canilere sahip çıkan Taraf’lardan, Kandil ulaklarından, İmralı postacılarından geçtik de, adı “Türkiye” olan, logosunda “Türk bayrağı” taşıyan gazetenin, davul zurna ekibinin çeribaşı gibi sahne almasına ne dersiniz? Biz, “Olamaz” dedik. “Nasıl olabildiğini” anlamak için gazeteyi aradık. Sabah 11.30 sularında Genel Yayın Yönetmeni Nuh Albayrak ‘şirket dışında bir toplantıda’, Yazı İşleri Müdürü Bülent Ayanoğlu ‘şirket içinde toplantıda’ydı. Saat 14.00’de aynı isimleri, aynı sıralamayla tekrar aradık. Nuh Bey bu kez ‘şirket içinde bir toplantıda’ydı, Bülent Ayanoğlu ile konuşabildik. Sordum: Hata mı oldu, gözünüzden mi kaçtı yoksa, bu fotoğraf, başlık, altbaşlık, resimaltı yazıları bilinçli mi tercih edildi?” Hiçbirşey diyemedi Bülent Bey... Bir şey diyememe gerekçesi şuydu: Gazetenin haberleriyle ilgili telefonda hiçbir açıklama yapamam, size hiçbirşey söylemeyeceğim...” Tam “acaba dumanla mı haberleşiyor” diye düşünürken daha pratik bir çözüm önerdi: “Mail atın, yazılı cevap vereyim.” Sanırsınız TBMM Başkanlık Divanına soru önergesi vermek istedim. Ki telefonda sorsam ne olur, nasıl olsa bir gün, bir yerde, birileri yazılı metin olarak koyarlar önümüze... Yaptığı haberin arkasında duramayan, bir meslektaşının sorusuyla yüzleşemeyen birine bir de “mail” atacak değildim ya, atmadım. Kınadığımla kaldım. Neden kırk yıllık terörist, “terörişko” oldu düşünmeye daldım: Çünkü; bizim neden dokunulmazlık zırhına sarıldıklarını, neden her ay 10 bin liranın tıkır tıkır hesaplarına yattığını, neden lojmanda oturup, Meclis lokantısında öğrenci kantininden daha ucuza yeyip içtiklerini idrak edebilen vekilimiz yok. Onlar en kritik yasalar çıkarken uyumakla, geyik çevirmekle meşguller. Kulise veya meclis bahçesine çıktıklarında, bir muhabir akıl edip “Vatan elden gidiyor” diye kulaklarına kar suyu kaçırmayı akıl ederse duyabiliyoruz dahiane çözümlerini: “Millet harekete geçsin!” Çünkü; bizim “bayrağımız”a yasak getirenlerin karşısına çıkıp “Bayrağımın olmadığı yerde ben de yokum, milli takımım da yok” deyip, uğruna onurumuzdan vazgeçmeye zorlandığımız topa gelişine vurarak, doksana çakacak, gelmiş geçmiş bütün maçları kazanabilecek başbakanımız yok. Bir de futbolcu olacak. Uluslararası futbol pazarından çekil, ligi kapat ne olur yani? Dağdan gelen teröriste işi, aşı hazır ediyorsun da milletin onurunu kurtarmak için mesleklerinden olan birkaç yüz futbolcuyu mu doyuramayacaksın?) Çünkü; bizim “Şehitliğimiz Azerbaycan halkının onuruna emanet” demeden önce “Azerbaycan halkının onuru sana emanet değil miydi” sorusuna cevap vermesi gerektiğini hesaplayacak duyarlılığa sahip Dışişleri Bakanımız yok. Çünkü bizim yazdıkları gazetelerin manşetlerini belirleyen “devşirme sipariş çarkı”na çomak sokabilecek yazarımız, çizerimiz yok. (Yapabildikleri tek şey, yüksek irtifadaki muhalefetleriyle gurur duyup, bireysel dik duruşlarına hayran bir şekilde, köşelerine çekilmek...) S.TAŞCI / YENİÇAĞ |
||