|
||
| Kalem, parmaklarımın ucunda hiç olmadığı kadar öfkeli bugün… Kâğıt, hiç olmadığı kadar hırçın… Tarihler yazdıran, yerinde duramayan, destanlara sığmayan kahraman Türk’ün içinde bir sızı var bugün… Ey benim çekik gözlü Türk’üm! Ey benim Doğu Türkistan’da açan gülüm! Bu vahşet tablosuna, bu kan kokusuna, bu vahşi soykırıma güller nasıl dayanır bilmiyorum ama… İçimde taze taze fidanlar var bugün… Orta Asya’dan aldım tohumunu; Urumçi toprağına ektim… Mavi ve beyaz hayâllerle suladım, bayrak bayrak… Rüzgârlarla savrularak sessiz sedâsız Irmaklarla akarak… Uçup giden güzelim kırlangıçlara bakarak, Türkistan’ı hür sandım. Ey benim çekik gözlü Türk’üm! Ey benim Doğu Türkistan’da açan gülüm! Bu ilk değil, biliyorum. Millî bir sevda ile toprağa düşen kanın kurumadı hâlâ… Toprakta gül gül kanayan ülkün, ay ve yıldızla şereflenen türkün bitmedi hâlâ… Çanakkale’de, İzmir’de, Doğu Anadolu’da, Kerkük’te, Kıbrıs’ta, Kırım’da, Kosova’da, Karabağ’da, Urumçi’de… Orta Asya’da… Tüm dünyada… Eziyetle, işkenceyle, vahşetle cehenneme dönen topraklardan kutlu bir muştu gelir bir gün... Irmak ırmak akan ve tüm dünyayı saran şehit kanları bir okyanusta birleşir; hayâller dirilir bir gün… Görmeden, göstermeden Taşkent’i, Buhara’yı Urumçi’ye varmadan atsız-pusatsız… Bir başıma yorgun-argın, kolsuz-kanatsız Türkistan’a dost gönüller kazandım. Ey benim çekik gözlü Türk’üm! Ey benim Doğu Türkistan’da açan gülüm! Umudum var benim… Kirli amaçlara, gizli ortaklıklara, hain planlara, güçlü silahlara, gün yüzüne çıkmamış insanlıklara (!) rağmen umudum var benim… Türklerin birleşeceğine dair içimde taze taze fidanlar var bugün.. Orta Asya’dan aldım tohumunu; Anadolu toprağına ektim… Kırmızı ve beyaz hayâllerle suladım, bayrak bayrak… Tanrım, birgün acaba diyebilecek miyim; -Vuslatın yüzüme nakışladığı nurla- Bir kardeş bahçesine uzanır gibi huzurla Türkistan’ın toprağına uzandım. |
||